Tijdens de examens zie ik vaak drie dieren opduiken in het hoofd van tieners. Niet letterlijk natuurlijk. Maar wel in de manier waarop ze denken, voelen en reageren. Misschien herken je er eentje bij jouw kind. Of misschien zelfs alle drie. 🐒 Het Pret-Aapje Het Pret-Aapje houdt van alles wat NU leuk is. 📱 TikTok 🎮 Gamen 🍕 Snacks 🎥 Nog één filmpje Dat aapje denkt: "Ik begin straks wel." Het kiest voor wat op korte termijn fijn voelt. Daardoor stellen sommige tieners uit. Niet omdat ze niet willen slagen. Maar omdat hun brein nog volop leert kiezen voor iets dat pas later belangrijk wordt. 🐹 De Hamster De Hamster rent de hele dag rondjes. Hij denkt: 💭 "Wat als ik buis?" 💭 "Waarom onthoud ik dit niet?" 💭 "De anderen zijn al verder." Van buitenaf lijkt het soms alsof een kind aan het leren is. Vanbinnen gaat alle energie naar piekeren. Daardoor lijkt een tiener soms uren bezig te zijn zonder echt vooruit te raken. Niet omdat hij niet wil. Maar omdat zijn hoofd overuren draait. 🐒

Niet elk kind stelt uit omdat het liever leuke dingen doet. Sommige kinderen stellen uit omdat ze bang zijn. Bang om fouten te maken. Bang om niet goed genoeg te zijn. Bang om te falen. Het kind dat alles goed wil doen Deze kinderen hoor je vaak zeggen: "Ik ken het nog niet goed genoeg." "Ik ga nog eens opnieuw beginnen." "Ik wil zeker zijn." "Ik ben nog niet klaar." Van buitenaf lijken ze gemotiveerd. Maar vanbinnen voelen ze voortdurend druk. Het Bange Aapje Waar het Pret-Aapje vooral plezier zoekt, zoekt het Bange Aapje veiligheid. 🐒 Het fluistert: "Wat als het mislukt?" "Wat als je een fout maakt?" "Wat als ze denken dat je dom bent?" En dus gebeurt iets vreemd. Het kind werkt steeds harder. Of begint juist niet. Omdat beginnen betekent dat het resultaat zichtbaar wordt. Wanneer goed genoeg nooit goed genoeg voelt Perfectionistische kinderen leggen de lat vaak hoger voor zichzelf dan hun ouders ooit zouden doen. Ze zijn streng voor zichzelf. Ze zien vooral wat nog beter kan. En ve

Ken je dat? Je kind zit al een uur aan zijn bureau. Het leerboek ligt open. De cursus ligt klaar. De markeerstiften zijn bovengehaald. Van buitenaf lijkt het alsof hij aan het leren is. Maar als je vijf minuten later terugkomt, zit hij nog steeds op dezelfde bladzijde. Of hij leest dezelfde alinea voor de vierde keer. Of hij staart gewoon voor zich uit. Veel ouders denken dan: "Hij moet zich gewoon beter concentreren." Maar vaak speelt er iets anders. Het brein staat aan, maar niet op leren Wanneer kinderen stress ervaren, gebeurt er iets bijzonders. Hun lichaam maakt zich klaar om te vechten, vluchten of bevriezen. Dat systeem is fantastisch als er gevaar dreigt. Maar minder handig tijdens examens. Want een brein dat bezig is met: "Wat als ik buis?" "Wat als ik het vergeet?" "Wat als mama teleurgesteld is?" heeft minder ruimte over om informatie op te slaan. De hamster in het hoofd Ik leg het soms uit als een hamsterwiel. Het lichaam zit stil. Maar in het hoofd rent een hamster zich k

Ken je dat? Je kind heeft een toets over twee weken. 📚 De boeken liggen klaar. 🖊️ De planning hangt aan de muur. ⏰ Er is tijd genoeg. En toch zit het ineens... naar TikTok te kijken, een boterham te smeren, zijn kamer op te ruimen,😅 of vijf keer naar het toilet te gaan. Wat gebeurt er in hemelsnaam? Maak kennis met het Pret-Aapje In het hoofd van veel kinderen en tieners woont een klein Pret-Aapje. Dat aapje houdt van: ✅ leuke dingen ✅ makkelijke dingen ✅ dingen die NU een goed gevoel geven Het houdt niet van: ❌ huiswerk ❌ leren voor toetsen ❌ moeilijke opdrachten ❌ dingen die pas later iets opleveren Dus zodra je kind denkt: "Ik moet eigenlijk beginnen aan mijn werkstuk..." springt het Pret-Aapje op het stuur. En roept: 👉 "Of we kunnen ook gewoon even een filmpje kijken!" 👉 "Misschien eerst iets eten?" 👉 "Of de hond aaien?" 👉 "Of nog even op Snapchat?" Plots lijkt letterlijk alles interessanter dan die opdracht. Maar dan verschijnt het Paniekmonster Drie weken later. De deadlin

De laatste weken voor de grote vakantie brengen voor veel ouders een vertrouwde knoop in de buik mee. Rapporten, deliberaties, onzekere adviezen. En dan die grote vraag: wat nu? Misschien krijgt je kind het advies om naar de B-stroom te gaan, om te blijven zitten, om naar een andere richting over te gaan … En meteen komen de vragen: Redt hij dat? Hoe gaat dat in een nieuwe klas? Wat als het sociaal moeilijk wordt? Wat betekent dit voor later? Misschien lig je er zelf wakker van. Misschien voel je teleurstelling omdat je had gehoopt op een andere uitkomst. Misschien vraag je je af of je meer had kunnen doen. Of misschien voel je vooral angst. Angst dat je kind kansen zal missen. Angst dat het moeilijker wordt dan nodig. Dat zijn heel menselijke gevoelens. Want achter al die vragen zit meestal één verlangen: "Ik wil gewoon dat mijn kind goed terechtkomt." Meer druk lost het zelden op Het is begrijpelijk dat je als ouder alles op alles wil zetten in die laatste weken. Nog wat extra oefen

Ik was zeven à acht jaar. Elke ochtend, nog voor ik mijn ogen goed en wel open had, was hij er al. Die knoop in mijn buik. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de anderen. Voor de kinderen in mijn klas die het al zo moeilijk hadden. Die al zo hun best deden en toch die blik kregen. Ik had dezelfde juf drie jaar lang. Ze sprak streng. In mijn ogen onrechtvaardig; vooral tegen wie al vocht om mee te zijn. Een scherpe opmerking. Een harde blik. Precies op het moment dat een kind dat het minste kon gebruiken. Meestal was ze niet boos op mij. Ik kende de antwoorden. Maar mijn gezicht dat sprak altijd boekdelen. Dat kan ik nu nog steeds niet verbergen. Als ik in de rij even plezier maakte of voor de honderdste keer mijn neus moest snuiten zodat ze me niet kon aanduiden om te antwoorden... dan wist ik: nu ben ik aan de beurt. Maar het ergste was niet de angst voor mezelf. Het ergste was 's avonds liggen en denken aan die andere kinderen. Acht jaar oud. En ik droeg al de pijn van de hele kla