Over kinderen die uitgesloten worden en wat een juf of meester kan doen om de dynamiek te veranderen. Sommige kinderen doen zo hun best dat hun hele lijf er moe van wordt. Ze proberen mee te zijn, mee te doen, erbij te horen. En toch… worden ze niet gezien door hun klasgenoten. Op dit moment zie ik weer heel wat sociogrammen die worden afgenomen in de scholen. Dit is een mooi instrument om de verhouding tussen kinderen in kaart te brengen. X% van de klas zegt: “Ik vind hem niet zo leuk.” En dat wordt dan aan het kind verteld vanuit eerlijkheid, vanuit beleid. Maar voor dat kind voelt het als een mes in zijn borstkas. Want niemand ziet hoeveel moeite hij doet om elke dag opnieuw te beginnen. De onderste laag: het kind dat onzichtbaar hard werkt Wat andere kinderen vaak zien: Hij is snel boos. Hij zit soms apart. Hij doet lastig als iets niet lukt. Wat niemand ziet: De inspanning om mee te willen doen. De spanning in zijn lijf wanneer iets moeilijk is. Het duwtje dat hij zichzelf geeft o

De Sint-periode is voor veel kinderen een tijd vol lichtjes, liedjes en verwondering. Maar het is óók een periode waarin kinderen extra spanning voelen. Ze leven intens mee, dromen, hopen, wachten… en hun gedrag verandert soms mee: meer boosheid meer ontprikkeling nodig sneller huilen moeilijk slapen extra bevestiging zoeken Dat hoort bij kind-zijn. Maar elke ouder mag zich afvragen: “Hoe kan ik ons gezin door deze periode loodsen op een manier die zacht is voor mijn kind én voor mezelf?” Daar bestaan namelijk twee mooie manieren voor: 🌟 Het klassieke Sint-verhaal Veel gezinnen kiezen ervoor om de traditionele magie te bewaren: de Sint komt aan hij rijdt over de daken hij brengt cadeautjes hij ziet en hoort veel Kinderen beleven dit vaak vol verwondering en plezier. Het verhaal voedt hun fantasie en maakt deze periode extra magisch. Wanneer dit lastiger kan zijn Sommige kinderen ervaren spanning als: ze denken dat “de Sint alles ziet” ze onzeker worden over ‘braaf’ zijn hun zenuwstels

Waarom dat kleine woord zoveel losmaakt bij kinderen (en ouders) Een kind dat boos wordt bij een “nee”… het is een scène die veel ouders herkennen. Een blik vol onbegrip, tranen of een dichtslaande deur; allemaal omdat iets niet mag, niet kan of niet nu. Toch zegt zo’n moment veel meer dan we denken. Achter dat kleine woord schuilt een groot groeiproces bij kinderen én bij ons als ouders. 🔎 Wat er in het kinderbrein gebeurt Kinderen leren impulsen beheersen en frustratie verdragen via het voorste deel van hun hersenen, de prefrontale cortex of het nadenkbrein. En dat deel… rijpt pas volledig in de jongvolwassenheid. Het vermogen om “nee” te verdragen is dus geen kwestie van wilskracht, maar van ontwikkeling. Wanneer iets niet lukt of niet mag, neemt het emotionele brein (limbisch systeem) het stuur over. Een kind voelt dan vooral; boosheid, verdriet, onmacht en heeft nog weinig woorden of zelfcontrole om die emoties te reguleren. Daarnaast speelt frustratietolerantie een rol. Sommige

Over kinderen, druk en de kracht van vertragen. Vandaag zei een meisje tegen me: “Mieke, ik ben zó moe. Ik ga naar school, ik kom thuis, ik eet, ik leer, ik slaap… en dan begint het gewoon weer opnieuw.” Ze is twaalf. En al op. Er zat geen drama in haar stem, geen puberale klaagzang. Gewoon een constatering. Alsof het nu eenmaal zo is: leven, huiswerk maken, eten, slapen, herhalen. Ik keek naar haar gezicht. Moe, maar plichtsbewust. Ze deed wat er van haar verwacht werd. En diep vanbinnen wilde ik roepen: “Stop de molen! Dit is niet normaal!” 📚 De druk die we normaal zijn gaan vinden We praten vaak over leerachterstand, maar zelden over leefachterstand. Over eindtermen, plannen en rapporten; maar amper over ademruimte, plezier en herstel. Over kennis, maar niet over veerkracht. En nu hoor ik dat de nieuwe plannen van minister Zuhal Demir het onderwijs “moeten verbeteren”. Ik durf bijna niet te hopen. Want vaak betekent “verbeteren” eigenlijk: meer van wat al te veel is. Meer meten, me

Ik weet nog goed hoe ik als leerkracht soms de spanning in mijn klas voelde oplopen. Leerlingen daagden elkaar uit, ruzietjes ontstonden en ik wilde koste wat kost de orde bewaren. Mijn eerste reflex? Streng toespreken, duidelijke grenzen stellen, soms zelfs dreigen. Maar eerlijk is eerlijk: vaak voelde ik me daarna vooral machteloos. De sfeer verbeterde niet en de verbinding met mijn groep raakte ik kwijt. Misschien herken jij dat ook thuis: je kind komt uit school en is boos, prikkelbaar of helemaal leeg. Vaak ligt de oorzaak niet bij één ruzie of conflict, maar bij iets groters: de stormingsfase in de klas. Wat is de stormingsfase? Na de eerste weken van wennen (de formingfase), komt bijna elke klas in een nieuwe fase: de stormingsfase. Dat is de periode waarin leerlingen: hun plek in de groep willen bepalen, grenzen van elkaar en van de leerkracht aftasten, macht en invloed verdelen, en soms flink botsen. Kortom: er wordt gerangschikt. Wie heeft invloed, wie volgt, wie blijft meer

👉 Pesten raakt ons allemaal – en zo kan jij verschil maken Pesten stopt niet vanzelf. Het raakt kinderen diep of ze nu gepest worden, zelf pesten of er als toeschouwer naast staan. En het raakt óók jou als ouder. De Week tegen Pesten – Stip it wil ons herinneren: pesten stopt pas als we samen opstaan. Maar wat kan jij concreet doen? 💔 Als je kind gepest wordt Voor een kind is er vaak veel schaamte om dit te vertellen. Daarom is jouw reactie cruciaal. Luister en erken. Zeg niet “het valt wel mee”, maar: “Ik hoor je, dit is moeilijk.” Maak duidelijk dat je kind niet alleen staat. “Ik ben er voor jou, en we zoeken dit samen uit.” Bouw samen kleine stappen. Wie kan je kind aanspreken op school? Hoe kan jij de leerkracht betrekken? 👀 Als je kind pesten ziet Veel kinderen voelen machteloosheid: “Ik wil iets doen, maar durf niet.” Geef je kind eenvoudige zinnen mee: “Stop, dit is niet oké.” of: “Kom, we gaan samen spelen.” Leg uit dat omstaanders vaak het verschil maken: één vriend die ste